Έγραψαν για τα Βιβλία μας

Category Archives

Δημοσίευση στο περιοδικό της ΑΕΠΙ

Panagiotakopoulos 02


Δημοσίευση στο περιοδικό «Χάι»

panagiotakopoulos-02


«Στάζαν οι λέξεις κάτι κόκκινο, αίμα χρώμα…»

odevevou_cover«Στάζαν οι λέξεις κάτι κόκκινο, αίμα χρώμα…» Ματώθηκα κι εγώ ευτυχώς… Μια κρατημένη ανάσα κι ένα υποψήφιο δάκρυ, που όμως δεν κύλησε, για να μην ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος της συγκίνησης, να παραταθεί αυτό το αλάφιασμα της ψυχής. Με πόνεσε η ζωή σου, οι λέξεις σου με βαλάντωσαν μου υπενθύμισαν, ότι τα όνειρα μπορεί νάναι και αιμόφυρτα… όμως ήταν λυτρωτικές κι ας πονούσαν οι λέξεις κι ανόθευτο το μεθαίσθημά τους, μέρες μετά ξαναδιαβάζοντάς τες. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να αναμετρηθούν με τον συναισθηματικό τους κόσμο, δεν έχουν μάθει ούτε καν να αναγνωρίζουν τα δικά τους συναισθήματα, φορούν διαρκώς μάσκες και «μια στεγνή ευγένεια αποστάσεων, στολισμένη με μελαγχολία..» Kι εσύ εκεί… με την «αρματωσιά του μυαλού και της ψυχής» και με το καταλυτικό ασίγαστο Αριστοφανικό σου χιούμορ, να εκθέτεις έτσι ακομπλεξάριστα και με σθένος τη ψυχή σου σε κοινή θέα ! – πέρα από τις ανθρώπινες συμβατικότητες – χωρίς φιοριτούρες και καθωσπρεπισμούς, βοηθώντας έτσι και τους άλλους ΄ παρηγορητής στις υπαρξιακές τους αγωνίες.

Τα λόγια κι οι εμπειρίες σου, μαθήματα θάρρους και καθαρότητας ανθρώπου «φωτιά για να καεί το περιττό και το άχρηστο» που όλοι κουβαλάμε στις αποθήκες μας, νερό για να ξεπλύνουμε τις ψυχές μας… Τι τρυφερή ψυχή, τι χρώματα, μοσχοβολιές και νοήματα. Τι γενναία ψυχή ! τι φορτία που διεκπεραίωσε …παλλόμενη με τόση αρμονία, ρυθμό και τέμπο. Ένα μικρό παιδί, επάνω στο σαμάρι της Λάγιας της γαιδουρίτσας, φεγγαροντυμένο… διατρέχει εποχές ολόκληρες και με δυνατή ματιά, κοιτάζει, βλέπει αυτά που οι άλλοι καν δεν παρατηρούν , τα καταγράφει και επιτέλους μας τα διηγείται, άλλοτε σπαραχτικά, αλλά με μιά πράγματι «δημιουργική διαχείριση της οδύνης του » κι άλλοτε πάλι, νάτο εκεί γελώντας παιγνιδιάρικα να κεντά… σαν τον παππού Αριστοφάνη. Μια μεγάλη αγκαλιά ψυχής! έτσι κι αλλιώς κι ασταμάτητα τα ονειροπολήματά του κι οι διαδρομές ταχύτατες από την καρδιά στο νου .

Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς αυτά τα ταξίδια του μυαλού… «πόσες ξεραΐλες να αρδεύσει… » Εγώ πάντως είδα με τα μάτια σου εικόνες απολεσθείσες… θαμπώθηκα απ’ ανθρώπους (ψυχές για παράδεισο…) με την αγιότητα του Μακρυγιάννη και την καρτερικότητα της Αντιγόνης, ψωμί και νερό για τον δρόμο που περπάτησες… Πόνεσα για άλλους αλλά και μ’ άλλους θύμωσα (άρνηση και προδοσία) σε άλλους πάλι ζήλεψα τη δίψα τους για ζωή… επίσης γέλασα πολύ με πολλούς με τον «πυρπολητή Κανάρη» με την στενή φούστα, την αλογοουρά και τους ημιυπαίθριους … ακόμα και με «τα Μανιαούρια, τα αγριανθρωπάκια απ’ τα Λουπινοχώρια…» και με σένα επίσης πολύ! Για τον τρόπο που «εκτόνωνες» τη νιότη σου, για τους άστεγους έρωτές σου και τα αναπάντεχα παθήματά σου, ωραίε μου Έλληνα! και καλέ μου φίλε! αρχοντόπουλο κι εσύ με το χαρτί απορίας… ‘Έπιασε τόπο όμως εκείνη η αρχαία ιαχή, ανεκτίμητα τα οδοιπορικά σου! Όδευε βου… και να που την έβγαλες επιτέλους από μέσα σου την ευλογημένη σκουριά, που σε κατέτρωγε δεκαετίες και νάμαστε όλοι εμείς βόλτα στο χρόνο, για να θεραπευτούμε όλοι μαζί…

Την αγάπη μου!

Ελένη


ΟΔΕΒΕΒΟΥ

odevevou_coverΤο βιβλίο Οδεβεβού του Μπάμπη Αναστόπουλου είναι το αποτέλεσμα βαθιάς ενδοσκόπησης, θαρραλέας κατάθεσης ψυχής και εγχειρίδιο ήθους.

Ο συγγραφέας επιλέγει με την αφηγηματική τεχνική της αναδρομής, να φωτίσει ένα μέρος του παρελθόντος, εκφρασμένο ως αναμνήσεις, «στον χρόνο και στον τόπο», όπως ο ίδιος αναφέρει. Κατά την εξέλιξη της πλοκής παρακολουθούμε την πολιτική ιστορία του τόπου με ταυτόχρονη καταγραφή στοιχείων του προφορικού πολιτισμού μας, όπως είναι οι γορτυνιακοί ιδιωματισμοί της γλώσσας, οι αναφορές στα μοιρολόγια και τα δημοτικά τραγούδια. Παράλληλα με τη εναλλαγή των επαγγελμάτων που άσκησε ο ήρωας αντλούμε πληροφορίες για την τεχνογνωσία της εποχής.